Cefixime jest antybiotykiem doustnym trzeciej generacji stosowanym w leczeniu zakażeń bakteryjnych. Działanie leku polega na hamowaniu syntezy peptydoglikanu z komórek bakteryjnych, który jest niezbędny do utrzymania integralności komórek. Blokując enzymy transpeptydazy zaangażowane w krzyżowe łączenie peptydoglikanów, lek osłabia otoczkę bakterii i prowadzi do rozpadu komórek. Działanie to dotyczy głównie organizmów Gram dodatnich i Gram ujemnych, które są podatne na jego spektrum powodując eliminację zakażenia. Lek zmniejsza stan zapalny związany z zakażeniem poprzez usunięcie bakterii wywołujących choroby układu oddechowego i moczowego. Ogólnie jego aktywny składnik zakłóca tworzenie się ściany komórkowej, co ostatecznie powoduje śmierć wrażliwych bakterii i rozwiązanie choroby podstawowej.

Cefixime jest doustnym antybiotykiem cefalosporynowym trzeciej generacji stosowanym w praktyce klinicznej. Należy do grupy leków beta- laktamowych, które hamują syntezę komórek bakteryjnych. Lek wiąże się z białkami wiążącymi penicyliny, które są niezbędnymi enzymami do krzyżowania peptydoglikanów w ścianie komórek bakterii. Poprzez zakłócenie tego składnika strukturalnego lek powoduje osłabienie ściany i prowadzi do osmotycznej rozpadu wrażliwych bakterii. Mechanizm ten zapewnia szerokie pokrycie wielu patogenów gram- dodatnich i gram- ujemnych, które powodują zakażenia dróg oddechowych i moczowych. Działanie przeciwbakteryjne wynika z zdolności leku do ingerencji w tworzenie ścian komórkowych, a nie z jakiegokolwiek bezpośredniego działania metabolicznego.

Wiele osób doświadcza łagodnego zmęczenia po przyjęciu leku. Często zgłaszano również bóle głowy. Niektóre osoby zauważają łagodne nudności lub rozstrój żołądka. Czasami mogą wystąpić zawroty głowy lub przemijające zmiany smaku. Reakcje te są zwykle krótkotrwałe i nie są ciężkie. Większość działań niepożądanych ustępuje bez interwencji medycznej.

Najczęstsze działania niepożądane leku często obejmują łagodne nudności zmęczenie i ból głowy. Reakcje te są zwykle krótkotrwałe i mogą ustępować samodzielnie, jak ciało dostosowuje. W praktyce klinicznej obserwowane są one częściej niż ciężkie zdarzenia niepożądane. Częstość występowania może być różna w zależności od konkretnego leku i poszczególnych czynników pacjenta. Większość ludzi doświadcza tylko kilku objawów i nie wymagają interwencji medycznej. Zrozumienie prawdopodobieństwa wystąpienia tych skutków pomaga pacjentom w podejmowaniu świadomych decyzji dotyczących leczenia.