Floksyna jest syntetycznym antybiotykiem fluorochinolonowym przeznaczonym do ogólnoustrojowej terapii przeciwbakteryjnej. Jest on wskazany w zakażeniach układu oddechowego układu moczowego i tkanek miękkich. Lek działa poprzez hamowanie bakterii typu ii topoizomerazy dna gyrazy i topoizomerazy iv. Hamowanie to zapobiega nadmuchiwaniu i dekatenacji DNA podczas replikacji prowadzącej do śmierci komórek bakterii. Po podaniu doustnym floksyna jest szybko wchłaniana i rozprowadzana do tkanek. Związek ten podlega minimalnemu metabolizmowi wątrobowemu i jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem. Jego działanie bakteriobójcze wynika z nagromadzenia uszkodzeń DNA, które przeważają mechanizmy naprawcze w wrażliwych organizmów.

Floksyna jest fluorochinolonowym antybiotykiem przeznaczonym do leczenia zakażeń bakteryjnych. Jej funkcją terapeutyczną jest eliminacja czynników chorobotwórczych powodujących choroby. Lek wiąże się z bakteryjną gyrazą DNA i enzymami topoizomerazy iv. To wiązanie zapobiega uwalnianiu przez enzymy nadkola DNA potrzebnego do replikacji. W rezultacie komórki bakteryjne nie mogą skopiować DNA i umrzeć. Hamowanie tych enzymów selektywnie wpływa na bakterie, oszczędzając jednocześnie komórki ludzkie. Połączone działanie czyni Floxin skutecznym lekiem przeciwbakteryjnym.

U niektórych pacjentów floksyna może powodować nudności. Może również prowadzić do biegunki. U niektórych pacjentów występuje dyskomfort w jamie brzusznej. Bóle głowy są zgłaszane sporadycznie. Mogą wystąpić zawroty głowy lub zawroty głowy. Reakcje skórne takie jak wysypka są niezbyt częste, ale możliwe. Zmęczenie lub ogólne osłabienie mogą być obserwowane.

Floksyna może powodować zaburzenia żołądkowo- jelitowe, takie jak nudności i biegunka. Może również prowadzić do działania ośrodkowego układu nerwowego, w tym do zawrotów głowy i bólu głowy. U niektórych pacjentów występują reakcje skórne, takie jak wysypka lub świąd. U niektórych osób obserwowano nadwrażliwość na światło słoneczne. Lek może czasami wpływać na działanie ścięgna, powodując ból lub sztywność. W rzadkich przypadkach obserwowano zmiany w postrzeganiu smaku. W badaniach klinicznych rzadko obserwuje się zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.