Η σιταγλιπτίνη είναι ένα συνταγογραφούμενο φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη βελτίωση του ελέγχου του σακχάρου στο αίμα σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 2. Ανήκει σε μια κατηγορία φαρμάκων που ονομάζονται αναστολείς της διπεπτιδυλικής πεπτιδάσης-4 (dpp-4). Το φάρμακο δρα εμποδίζοντας το ένζυμο dpp- 4, το οποίο αυξάνει τα επίπεδα των ινκρετινών ορμονών που διεγείρουν την απελευθέρωση ινσουλίνης. Με την ενίσχυση της δραστηριότητας της ινκρετίνης, η σιταγλιπτίνη βοηθά στη μείωση της μεταγευματικής γλυκόζης χωρίς να προκαλεί υπογλυκαιμία. Δεν διεγείρει την έκκριση ινσουλίνης απουσία αυξημένων επιπέδων γλυκόζης. Η συνολική θεραπευτική δράση είναι ο καλύτερος γλυκαιμικός έλεγχος ως μέρος ενός ολοκληρωμένου προγράμματος διαχείρισης του διαβήτη.

Η σιταγλιπτίνη είναι ένας αναστολέας της διπεπτιδυλικής πεπτιδάσης- 4 που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, ενισχύοντας τη δράση των ινκρετινών ορμονών. Δρα αναστέλλοντας το ένζυμο που διασπά τα πεπτίδια ινκρετίνης οδηγώντας σε αυξημένα επίπεδα glp- 1 και gip που διεγείρουν την έκκριση ινσουλίνης. Η φαρμακευτική αγωγή αλληλεπιδρά με τα κύτταρα βήτα του παγκρέατος και τα εντερικά κύτταρα για την τροποποίηση της ομοιόστασης της γλυκόζης. Μέσω αυτής της αναστολής μειώνει τις μεταγευματικές διακυμάνσεις της γλυκόζης του αίματος. Η σιταγλιπτίνη προωθεί επίσης μέτρια ουδετερότητα του βάρους χωρίς να προκαλεί υπογλυκαιμία όταν χρησιμοποιείται μόνη της. Χορηγείται από το στόμα και έχει μεγάλο χρόνο ημίσειας ζωής που υποστηρίζει χορήγηση μία φορά την ημέρα. Κλινικές μελέτες δείχνουν βελτιώσεις στον γλυκαιμικό έλεγχο συγκρίσιμες με άλλους παράγοντες.

Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες είναι συνήθως ήπιες και βραχύβιες. Συχνά περιλαμβάνουν κόπωση κεφαλαλγία ζάλη ναυτία και ήπια δυσφορία στο στομάχι. Μερικά άτομα μπορεί να εμφανίσουν προσωρινή υπνηλία ή δυσκολία στη συγκέντρωση. Αυτές οι αντιδράσεις συνήθως υποχωρούν χωρίς παρέμβαση καθώς το σώμα προσαρμόζεται. Η συχνότητα ποικίλλει ανάλογα με το άτομο και τη σύνθεση, αλλά παραμένει συνεπής σε όλες τις μελέτες. Η επίγνωση αυτών των δυνατοτήτων βοηθά τους χρήστες να αναγνωρίσουν τις φυσιολογικές αντιδράσεις κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Κόπωση αναφέρεται συχνά μετά από ιατρικές διαδικασίες. Πονοκέφαλοι εμφανίζονται σε πολλά άτομα. Η ναυτία μπορεί να βιωθεί από μερικούς ανθρώπους. Οι μυϊκοί πόνοι παρατηρούνται μετά από ορισμένες θεραπείες. Ζάλη μπορεί να εμφανιστεί λίγο μετά την έκθεση. Ο πυρετός συχνά αναπτύσσεται ως βραχυπρόθεσμη ανταπόκριση. Το τσίλς μπορεί να συνοδεύει τον πυρετό. Διάρροια είναι ένα άλλο κοινώς παρατηρούμενο αποτέλεσμα.