Η ρανιτιδίνη είναι ανταγωνιστής των υποδοχέων ισταμίνης- 2 που χρησιμοποιήθηκε για τη μείωση της έκκρισης γαστρικού οξέος. Λειτουργεί εμποδίζοντας τη δράση της ισταμίνης στους υποδοχείς h2 της επένδυσης του στομάχου, γεγονός που μειώνει τη διέγερση των αντλιών πρωτονίων. Αυτή η αναστολή οδηγεί σε μετρήσιμη μείωση της ποσότητας του παραγόμενου οξέος, επιτρέποντας την επούλωση του έλκους και την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Το φάρμακο απορροφάται στο γαστρεντερικό σωλήνα, φθάνει τις μέγιστες συγκεντρώσεις στο πλάσμα μέσα σε περίπου μία ώρα, και μεταβολίζεται κυρίως στο ήπαρ πριν από τη νεφρική απέκκριση. Με τη μείωση της παραγωγής οξέος, η Ρανιτιδίνη δημιουργεί ένα περιβάλλον λιγότερο ευνοϊκό για τους ευαίσθητους σε οξέα μικροοργανισμούς και προωθεί την επιδιόρθωση του βλεννογόνου. Η συνολική φαρμακολογική δράση είναι επομένως μια στοχευμένη καταστολή της έκκρισης γαστρικού οξέος χωρίς συστηματική ορμονική επίδραση.

Η ρανιτιδίνη είναι ένα αντιισταμινικό φάρμακο h2 που μειώνει την έκκριση γαστρικού οξέος. Η φαρμακολογική του δράση περιλαμβάνει τον αποκλεισμό των υποδοχέων h2 ισταμίνης στα βρεγματικά κύτταρα της στομαχικής επένδυσης. Με τον ανταγωνισμό αυτών των υποδοχέων το φάρμακο αναστέλλει τη δραστηριότητα της αντλίας πρωτονίων που οδηγεί το σχηματισμό οξέος. Αυτή η μείωση στην παραγωγή οξέος ανακουφίζει συμπτώματα όπως καούρα και πόνος στο έλκος. Το φάρμακο χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης και του πεπτικού έλκους. Βοηθά επίσης στην πρόληψη της υποτροπής των ελκών που σχετίζονται με χρόνια χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων. Η δράση της ρανιτιδίνης επιτυγχάνεται μέσω ανταγωνιστικής αναστολής της δέσμευσης ισταμίνης στους υποδοχείς h2. Η μείωση της γαστρικής οξύτητας δημιουργεί ένα λιγότερο εχθρικό περιβάλλον για την επένδυση του στομάχου.

Η ρανιτιδίνη ήταν ένα φάρμακο που χρησιμοποιήθηκε για τη μείωση του στομαχικού οξέος εμποδίζοντας τους υποδοχείς ισταμίνης. Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, διάρροια, και δυσκοιλιότητα που είναι συνήθως ήπια και προσωρινή. Μερικοί ασθενείς ανέφεραν ναυτία, έμετο ή κοιλιακό άλγος ως περιστασιακές ανεπιθύμητες ενέργειες. Σε σπάνιες περιπτώσεις, η μακροχρόνια χρήση έχει συσχετιστεί με ανωμαλίες των ηπατικών ενζύμων και διάμεση νεφρίτιδα. Περιπτώσεις εξανθήματος, αλλεργικών αντιδράσεων και ζάλης έχουν επίσης τεκμηριωθεί στην ιατρική βιβλιογραφία. Αυτές οι τεκμηριωμένες αντιδράσεις δεν προβλέπουν μεμονωμένες απαντήσεις και παρουσιάζονται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς.

Η ρανιτιδίνη ήταν ανταγωνιστής των υποδοχέων h2 που μείωσε την παραγωγή στομαχικών οξέων. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ζάλη κεφαλαλγίας και ήπια κοιλιακή δυσφορία. Λιγότερο συχνές αντιδράσεις μπορεί να περιλαμβάνουν δερματικό εξάνθημα ή κνησμό που υποδεικνύει υπερευαισθησία. Σπάνια έχουν αναφερθεί αυξήσεις των ηπατικών ενζύμων που απαιτούν περιστασιακή παρακολούθηση. Καρδιαγγειακές επιδράσεις όπως ακανόνιστο καρδιακό παλμό έχουν τεκμηριωθεί σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Η διακοπή μπορεί να προκαλέσει υπερέκκριση οξέος reboundμπάουντ που οδηγεί σε αυξημένη γαστρική οξύτητα.