Alendronian jest lekiem bisfosfonianowym stosowanym w leczeniu chorób związanych z utratą kości. Przepisuje się go w celu zwiększenia gęstości kości i zmniejszenia ryzyka złamań u pacjentów z osteoporozą. Lek działa poprzez wiązanie się z minerałem kostnym i hamowanie aktywności osteoklastów, komórek, które resorbują tkankę kostną. Poprzez zmniejszenie rozpad kości zależny od osteoklastów, Alendronian pomaga utrzymać lub stopniowo zwiększać masę kostną w czasie. Hamowanie osteoklastów przerywa fizjologiczny proces przebudowy kości, który prowadzi do nadmiernej resorpcji. Powoduje to zwiększenie gęstości mineralnej kości netto i mniejsze prawdopodobieństwo złamań szkieletowych. Substancja czynna stabilizuje w ten sposób strukturę szkieletową poprzez ukierunkowane tłumienie szlaków rozkładających kości.

Alendronian jest lekiem bisfosfonianowym stosowanym głównie w leczeniu osteoporozy. Działa poprzez wiązanie z tkanką kostną i hamowanie aktywności osteoklastów, komórek odpowiedzialnych za resorpcję kości. Poprzez zmniejszenie rozkładu kości zależnego od osteoklastów Alendronian pomaga zwiększyć gęstość mineralną kości i mniejsze ryzyko złamań. Lek jest przyjmowany doustnie z wodą w celu ułatwienia wchłaniania. Po wchłonięciu przemieszcza się na powierzchnie kości, gdzie gromadzi się w miejscach aktywnego przebudowy. Ta selektywna kumulacja pozwala na działanie przeciwresorpcyjne bezpośrednio w miejscach obrotu kostnego. Efekt farmakodynamiczny alendronianu powoduje mierzalne zmniejszenie markerów resorpcji kości oraz ogólną poprawę siły szkieletowej. W związku z tym lek przepisywany jest pacjentom z niską masą kości lub pacjentom z ryzykiem złamań jako opcja farmakologiczna dla długotrwałej ochrony kości.

Wiele osób doświadcza łagodnego zmęczenia po rozpoczęciu nowego leku. Mogą również zauważyć przejściowe zmiany apetytu lub masy ciała. Niektórzy zgłaszają łagodne bóle głowy, które zwykle ustępują samodzielnie. Może wystąpić dyskomfort żołądkowo- jelitowy, taki jak nudności lub biegunka. Zgłaszano również reakcje skórne, takie jak łagodna wysypka lub świąd. Większość z tych działań jest krótkotrwała i nie wymaga pomocy medycznej. Często maleją, gdy ciało dostosowuje się do leczenia. Zrozumienie tych możliwości pomaga pacjentom być informowanym o tym, czego się spodziewać.

Zmęczenie jest często zgłaszane podczas cykli leczenia. Ból głowy często występuje, gdy ciało dostosowuje się do leków. Suchość w ustach może prowadzić do łagodnego dyskomfortu podczas mówienia lub przełykania. Zawroty głowy mogą wystąpić zwłaszcza po kilku pierwszych dawkach. Nudności czasami towarzyszą początkowej fazie dostosowania. Utrata apetytu może być obserwowana bez powodowania znaczącej zmiany masy ciała. Wahania nastroju są zauważane u niektórych osób jako zmiany poziomu hormonów.